Sri Sathya Sai Baba

Μπορεί να έφτιαξα το site για τον Krishna και την Bhagavad Gita, αλλά δεν θα ήταν πλήρες αν δεν αφιέρωνα ένα μέρος στον αγαπημένο μου Swami, τον Sri Sathya Sai Baba. Xάρη σε Αυτόν, άλλαξε η ζωή μου, ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα, ο χαρακτήρας μου. Εξάλλου ο Swami με "έσπρωξε" με τον τρόπο Του, ακόμα περισσότερο προς τον Krishna.

Ήταν ο οδηγός μου και Τον ένιωθα πάντα δίπλα μου, σε κάθε στιγμή της ζωής μου. Νιώθω πολύ ευλογημένος που Τον συνάντησα, που μου μίλησε και με καθοδήγησε. Κοιτώντας προς τα πίσω, θεωρώ ότι ο Swami ήταν το πιο σημαντικό γεγονός της ζωής μου.

Όπως ο Κρίσνα έδωσε τη Διδασκαλία της Bhagavad Gita στον Άρτζουνα, έτσι και ο Swami μου έδινε Διδασκαλία όλα τα χρόνια που πήγαινα κοντά Του. Πολλά από αυτά που μου είπε, δεν τα κατάλαβα τότε που μου τα είπε, όπως και αρκετά άλλα. Έπρεπε να περάσουν πάρα πολλά χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε και τι έβλεπε στο μέλλον. Ποτέ o Swami δεν έλεγε κάτι τυχαία. Πάντα διάλεγε πολύ προσεκτικά τις λέξεις Του. Για μένα ο Swami ήταν ο ίδιος ο Krishna, o Sai Krishna.

Από παλιά κατέγραφα τα λόγια Του όπως ακριβώς μας τα είπε μέσα στα interviews. Κάποια στιγμή πρόσεξα ότι θα μπορούσα να χωρίσω αυτά που μας είχε πει σε διάφορα interviews, σε κατηγορίες ανά θεματολογία. Μια χρονιά είχα μαζέψει όλα τα κείμενα, τα είχα βιβλιοδετήσει και σε ένα interview του το είχα δώσει για να το δει. Το πήρε στα χέρια Του, το κοίταξε και μου είπε "keep it", δίνοντας το μου πίσω. Κατάλαβα τότε, ότι η Διδασκαλία που μας έδωσε μέσα στα interviews, δεν ήταν ακόμα η ώρα της για να δημοσιευτεί. Το μήνυμα ήταν να την κρατήσω μέσα στην καρδιά μου και να την εφαρμόζω. Εξάλλου ο ίδιος μας είχε πει, ότι πρώτα πρέπει να είμαστε, να εφαρμόζουμε και μετά να λέμε στους άλλους, "Be, Do, Tell. First be, then do, after tell to others". Αυτή η εντολή Του με καθόρισε και η Διδασκαλία των interviews, ήταν ο οδηγός μου τόσα χρόνια. Πραγματικά δυσκολευόμουν να διαβάσω κάτι άλλο. Ήξερα, ότι στα λόγια του Swami, υπάρχει όλη η Αλήθεια και ο εσωτερικός δρόμος που αναζητούσα.

Επειδή όμως δεν έχουμε άπειρο χρόνο, θέλω να τα αφήσω εδώ για όλους τους αγνούς αναζητητές. Όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος, χάνονται όλες οι αναμνήσεις του, όλες οι εμπειρίες του, όλες οι συνειδητοποιήσεις του. Είναι κρίμα όλοι εμείς που είχαμε την απίστευτη τύχη και ευλογία να συναντήσουμε τον Bhagavan και να μιλήσουμε μαζί Του, να μη μοιραστούμε τις εμπειρίες μας και να τις αφήσουμε να ξεχαστούν στη λήθη. Έστω και ένας αγνός αναζητητής να ωφεληθεί, θα έχει εκπληρώσει τον σκοπό του αυτό το site.

Θυμάμαι όταν είχα πάει για πρώτη φορά στην Ινδία στο Puttaparthi το 1989, που έβλεπα Ινδούς να περιμένουν για το darshan του Swami, να γράφουν συνέχεια σε τετράδια το Om Sai Ram. Τότε δεν καταλάβαινα τη σημασία αυτής της άσκησης και το θεωρούσα χαμένο χρόνο. Πίστευα τότε ότι η πνευματική άσκηση πρέπει να περιλαμβάνει διαλογισμό, μελέτη ιερών βιβλίων και εσωτερική πειθαρχία. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να ανακαλύψω κι εγώ την γλυκύτητα της επανάληψης του ονόματος του Θεού. Αυτήν την γλυκύτητα την βρήκα στο Mahamantra και στο Hare Krishna.

Περιμένοντας τον Swami να του δώσω ένα γράμμα - Αύγουστος 1992

Μόλις μου πήρε το γράμμα και μου επέτρεψε να κάνω pada namaskar

φεύγοντας ο Swami από κοντά μας, μετά από λίγο στάθηκε,
γύρισε πίσω και μας ρώτησε:
How many?
Μόλις του είπαμε πόσοι είμαστε μας είπε:
Go.

Πηγαίνοντας οι άντρες στο Mandir για interview.
Περίμενα να περάσει ο Swami και πήγα τελευταίος.

Στο δεύτερο μου ταξίδι στην Ινδία τον Αύγουστο 1992, o Swami επιβεβαίωσε την αγάπη μου για τον Κρίσνα, όταν στο interview έλεγε στους άλλους για μένα, κοιτώντας με, ενώ ταυτόχρονα κουνούσε το χέρι Του, "Christian, Christian, Krishna, Krishnaaa", υλοποιώντας ένα πανέμορφο ασημένιο δακτυλίδι με τη μορφή του Κρίσνα ζωγραφισμένη πάνω σε σμάλτο. Εκείνες τις μέρες τραγουδούσα συνέχεια μόνος μου ένα bhajan για τον Krishna, το Murali Krishna, το οποίο πάντα είχε στο ρεφρέν το Krishna, Krishnaaa, που μου είπε ο Sai Baba υλοποιώντας μου το δακτυλίδι.
Ο Swami με ήξερε καλύτερα απ'ότι γνώριζα εγώ ο ίδιος τον ίδιο μου τον εαυτό. Ήξερε ότι ήμουν χριστιανός, χωρίς όμως να του έχω πει τίποτα. Ήξερε ότι είχα μεγάλη αγάπη για τη Διδασκαλία του Ιησού, όπως κι ότι φορούσα πάντα μια αλυσίδα με έναν χρυσό σταυρό που μου είχε κάνει δώρο η μητέρα μου. Ήξερε όμως ότι είχα μεγάλη αγάπη για τον Krishna.

Αριστερά είναι το ασημένιο δαχτυλίδι με τη μορφή του Krishna που μου είχε υλοποιήσει σε ένα interview ο Swami τον Αύγουστο του 1992. Το χτύπησα μια μέρα στο γραφείο το 1994 και αυτή είναι η εικόνα πως είχε γίνει.
Δυστυχώς δεν είχα βγάλει φωτογραφία με την αρχική πανέμορφη μορφή του Krishna πάνω σε σμάλτο, όταν μου το υλοποίησε ο Swami. Θυμάμαι όμως ακόμα το όμορφο πρόσωπο και τα πολλά χρώματα που είχε το δακτυλίδι.

Είχα ζητήσει από τον Swami σε ένα interview στο Brindavan τον Αύγουστο του 1994 να μου το αλλάξει. Tο πήρε τότε στα χέρια Του, το κοίταξε και μου έδωσε πίσω, λέγοντας μου, "keep it, I will change it".

Ο Swami τήρησε την υπόσχεση Του και τον Αύγουστο του 1995, πάλι σε ένα interview, μου το ζήτησε. Το πήρε στα χέρια Του, το έδωσε σε όλους να το δουν. Μετά με ρώτησε "do you want Parthi Sai?" και μόλις του είπα "yes Swami", τότε το φύσηξε 3 φορές και έγινε το δακτυλίδι με τη μορφή Του. Είπε τότε "all bad is gone now". Μετά μου το φόρεσε στο δάκτυλο και είπε "perfect size". Μετά με ρώτησε: "are you happy?" και του απάντησα "yes Swami".

Μια άλλη χρονιά, πάλι σε interview μου λέει ο Swami "where is your ring?". Του έδειξα ότι το φορούσα στο χέρι. Μου έπιασε το χέρι, κοίταξε το δακτυλίδι, το χτύπησε με το χέρι Του, το ευλόγησε και μου είπε "Parthi Sai. Good boy".

Έχω ακόμα το δακτυλίδι που μου έδωσε ο Swami, όμως το προσέχω πάρα πολύ, γιατί αν πάθει κάτι, δεν θα μπορώ να του το πάω όπως παλιά, για να το φτιάξει πάλι.

Ο Swami παρακολουθούσε τις πρόβες που κάναμε στο Purnachandra για ένα θεατρικό που θα παίζαμε στα γενέθλια Του και ήρθε να με διορθώσει για το πως έπρεπε να φοράω κάτι.

Μετά το τέλος του θεατρικού, ο Swami ανέβηκε πάνω στη σκηνή και έδωσε σε όλους μας από ένα σάλι. Εδώ είναι η στιγμή που το δίνει σε μένα.

Στην Ινδία, όταν δωρίζεται ένα λευκό σάλι σε έναν άνδρα, συμβολίζει βαθύ σεβασμό, τιμή και αναγνώριση. Αποτελεί μια παραδοσιακή χειρονομία ευγένειας για να τιμηθούν σημαντικά πρόσωπα. Το λευκό χρώμα στον Iνδικό πολιτισμό αντιπροσωπεύει την αγνότητα, την ειρήνη και την πνευματική διαύγεια.

Ο Swami ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένος μαζί μας, που παίξαμε αυτό το θεατρικό λίγες μέρες πριν την επέτειο για τα 71 γενέθλια Του, τον Νοέμβριο του 1996.